حلقه ای که تو دستته

اون حلقه که تو دستته ، طناب اعدام منه

ستاره ی غرق به خون تو سفره ی شام منه

تو اون جا غرق زندگی ، من این جا غرق مردنم

مثل یه دیوونه دارم اشک می ریزم ، جون می کنم

 از خونه بیرون می زنم ، طاقت موندن ندارم

باید بیام ببینمت ، یه هدیه ای برات دارم

چه قدر شلوغه کوچتون ، ببین چه شور و حالیه

اما تو سفره عقدتون ، جای یه چیزی خالیه

مگه می شه تو این لباس ، نبینمت رویای من

فقط بذار نگات کنم ، چیزی نگو ، حرفی نزن

 بی دعوت اومدم ببخش ، مهمون ناخونده منم

خواستم کنار تو باشم ، لحظه ی پرپر زدنم

چیزی برام نمونده که وصلم کنه به این زمین

غیره یه رگ که بعد تو ، پاره می شه فقط همین

 چشماتو روی من نبند ، نترس دارم تموم می شم

رو سفره ی عقدت می خوام گل های قرمز بپاشم

این دم آخر بذار تا نگات کنم یه عالمه

عزیزکم ببخش اگه چشم روشنیم برات کمه

 این دم آخرم بذار نگات کنم یه عالمه

عزیزکم ببخش اگه چشم روشنیم برات کمه.

منو برنجون...

عشق مثل جنگه

راحت شروع میشه ولی تموم کردنش خیلی سخته

برای شروعش به رضایت طرف مقابل کاری نداره

هردو خونه خراب کنن

خرابیها و اثرشون تا سالها بعد باقی میمونه

برای هردو باید جون داد

ولی مثل جنگ احد اگه کشته هم بشی پیروزی

پس میمیرم برات

 

من گفتم عشق مثل جنگه

یکی دیگه گفت : تو ترکی و ج و گ رو برعکس میگی عشق مثل گنجه

اون یکی گفت : نه بابا بر عکسش کنی مثل پنجه

ولی از همه اینها بگذریم ، عشق اول تا آخر فقط رنجه

ازت خواهش میکنم منو برنجون

خداومجنون

يک شبي مجنون نمازش را شکست
                                                 بي وضو در کوچه ليلا نشست


عشق آن شب مست مستش کرده بود
                                                  فارغ از جام الستش کرده بود


سجده اي زد بر لب درگاه او
                                                          پُر ز ليلا شد دل پر آه او

 

گفت يا رب از چه خوارم کرده اي
                                                  بر صليب عشق دارم کرده اي

 

جام ليلا را به دستم داده اي
                                               وندر اين بازي شکستم داده اي


نيشتر عشقش به جانم مي زني
                                                   دردم از ليلاست آنم مي زني


خسته ام زين عشق،دل خونم نکن
                                               من که مجنونم تو مجنونم نکن


مرد اين بازيچه ديگر نيستم
                                                
اين تو و ليلاي تو... من نيستم


گفت اي ديوانه ليلايت منم
                                                   در رگ پنهان و پيدايت منم

 

سالها با جور ليلا ساختي
                                                   من کنارت بودم و نشناختي


عشق ليلا در دلت انداختم
                                                 صد قمار عشق يکجا باختم


کردمت آواره صحرا نشد
                                              گفتم عا
قل مي شوي اما نشد

 
سوختم در حسرت يک يا ربت
                                                     غير ليلا بر نيامد از لبت


روز و شب او را صدا کردي ولي
                                                 ديدم امشب با مني گفتم بلي


مطمئن بودم به من سر مي زني
                                                در حريم خانه ام در مي زني


حال اين ليلا که خوارت کرده بود
                                         درس عشقش بي قرارت کرده بود


مرد راهش باش تا شاهت کنم
                                           صد چو ليلا کشته در راهت کنم

                                                          

ملامت  وجدان   

من از دو چشم روشن و گریان گریختم                از خنده های وحشی طوفان گریختم

از  بستر  وصال  بر  آغوش سرد  هجر                  آزرده  از  ملامت  وجدان   گریختم 

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز                 دیگر سراغ  شعله آتش زمن  مگیر   

میخواستم که شعله شوم سرکشی کنم            مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر 

روحی مشوشم که شبی بی خبر زخویش          در دامن سکوت به تلخی گریستم 

نالان  ز کرده ها  و  پشیمان  ز گفته ها               دیدم که لایق تو وعشق تو نیستم

آسمان ببار

 

چشمان من به راه تو ماند آسمان ببار

ای همیشه با دل من مهربان ببار

لبخند را معاوضه با چشم من مکن

بر خاک سوگوار من ای آسمان ببار

چون باغ در کرانه ی پاییز زیستم

اشکی بریز و برتن من ارغوان ببار

ما تشنه ی زلال نگاه تو مانده ایم

آبی اگر که نیست تو آتش به جان ببار

ای آسمان!صدای دلم را شنیده ای؟

بر این کویرسوخته ی بی نشان ببار

عكسهاي عاشقانه


نجات عشق

درجزیره ای زیبا تمام حواس ٬زندگی می کردند:شادی٬غم٬غرور٬عشق و....

روزی خبر رسید که به زودی جزیره به زیر آب خواهد رفت.همه ساکنین

 جزیره قایق هایشان راآماده وجزیره را ترک کردند.اما عشق می خواست

تا آخرین لحظه بماند ٬چون او عاشق جزیره بود.

وقتی جزیره به زیر آب فرو می رفت٬عشق از ثروت که با قایقی باشکوه

جزیره را ترک می کرد کمک خواست وبه او گفت:آیا می توانم باتو

هم سفر شوم؟ثروت گفت:نه!من مقدار زیادی طلا ونقره داخل قایقم

هست ودیگرجایی برای تو وجود ندارد.

پس عشق از غرور که بایک کرجی زیبا راهی مکان امنی بود کمک خواست.

غرور گفت:نه !نمی توانم توراباخود ببرم!چون تمام بدنت خیس وکثیف شده

وقایق زیبای مراکثیف خواهی کرد.

غم در نزدیکی عشق بود.پس عشق به او گفت:اجازه بده تا من باتو بیایم!

غم باصدای حزن آلود گفت:آه عشق! من خیلی ناراحتم واحتیاج دارم تا

 تنها باشم.  عشق این بار سراغ شادی رفت واورا صدازد.اما او آنقدر

 غرق شادی وهیجان بود که حتی صدای عشق را هم نشنید.

آب هر لحظه بالا وبالاتر می آمدوعشق دیگر ناامید شده بود که ناگهان

 صدایی سالخورده گفت:بیا عشق ! من تو راخواهم برد.

عشق آن قدر خوشحال شده بود که حتی فراموش کرد نام پیرمرد

رابپرسد وسریع خودراداخل قایق انداخت وجزیره را ترک کرد.

وقتی به خشکی رسیدند٬پیرمرد به راه خود رفت وعشق تازه متوجه شد

 کسی که جانش را نجات داده بود٬چه قدر برگردنش حق دارد.

عشق نزد علم که مشغول حل مسئله ای روی شن های ساحل بود

 رفت واز اوپرسید :آن پیرمرد که بود؟   علم پاسخ داد: زمان

عشق با تعجب گفت :زمان؟!.... اما چرا او به من کمک کرد؟

علم لبخندی خردمندانه زد وگفت:                     

 «زیرا تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است»

راز زندگی ...



در افسانه ها آمده روزی که خداوند جهان را آفرید فرشتگان مغرب

را به بارگاه خود فراخواند و از آنها خواست تا برای پنهان کردن

راز زندگی پیشنهاد بدهند.

یکی از فرشتگان به پروردگار گفت: آن را در زمین مدفون کن

فرشته دیگری گفت: آن را در زیر دریاها قرار بده

سومی گفت: راز زندگی را در کوهها قرار بده

ولی خداوند فرمود: اگر من بخواهم به گفته های شما عمل کنم

فقط تعداد کمی از بندگانم قادر خواهند بود آن را بیابند

در حالی که من می خواهم راز زندگی در دسترس همه بندگانم باشد

در این هنگام یکی از فرشتگان گفت: فهمیدم کجا ای خدای مهربان

راز زندگی را در قلب بندگانت قرار بده

زیرا هیچکس به این فکر نمی افتد که برای پیدا کردن آن باید به قلب

و درون خودش نگاه کند و خداوند این فکر را

بهانه بودن...

به اين دنيا كه نگاه مي كنم هر چند ارزش زيادي برايم ندارد ولي برخي از چيزها هستند كه بايد به انجام برسند، خيلي از آرزوها هستند و خيلي از چيزهاي ديگر كه همگي نيازمند فرصتي براي انسان است كه بتواند آنها را به نحو اكمل به انجام برساند. همين عشقي كه در درون يك عاشق، در حال جوشش و التهاب است نيز به نوعي دلخوشي و جرات ماندن در اين سرايي است كه ارزش خاصي براي هيچ فردي ندارد و در اصل، اين پوسته بي ارزش، محتوا و درون مايه بسي با ارزشي دارد كه بايد هدف هر انساني بر اين باشد كه از اين درون مايه، به نحو احسن استفاده نمايد. از نوشته هايم كاملاً مشخص است كه دلم و اندرونم، به كلي به هم ريخته است. احساس تنهائي عجيبي دارم و ماندنم نيز به خاطر برخي چيزهائي است كه شايد دليل آمدنم نيز بر مبناي آنها باشد.

عاشقانه...

بیا ساقی بده جامی به دستم                           که من آن عاشق صهبا پرستم

بده جامی تو از صهبای وصلت                       که خواهان توام من تا که هستم

قسم خوردی که دلدار تو هستم                       به هر جایی طرفدار تو هستم

و لیکن تا که چشم دل گشودم                         بدیدم من گرفتار تو هستم

بمن گفتی که سر مست تو هستم                     با لطاف تو پابست تو هستم

ولی از خواب غفلت تا که جستم                     بدیدم آلت دست تو هستم

خوش آن روزی که در بزمت نشستم               ز غوغای زمان یک لحظه رستم

بیا پیوسته با من مهربان باش                       که مهرت را به جان خویش بستم

من از عشقت دل از عالم گسستم                   فقط دل را به سودای تو بستم

تو هم آنگونه دل از من ربودی                      که تا کردی تو آخر ور شکستم

من از صهبای عشقت مست مستم                  مطیع امر بی چون تو هستم

چو غیر از تو مرا فرماندهی نیست                 تو را از جان و از دل میپرستم